Martine – Hulphond
Het dagelijks leven met een hulphond.
Weer werken bij WeerWerk.
Na een levenlang onduidelijkheden, niet snappen en niet volg
en viel in juli 2010 de diagnose, Syndroom van Asperger, ASS. Eindelijk antwoorden waarom ik me altijd anders voel. Ik had een Autisme spectrum stoornis.
Inmiddels zat ik voor de zoveelste keer in de ziektewet met een dreigende burnout en ik was vastbesloten nu niet meer weer zomaar in een baan te stappen, ik wilde werken aan mezelf en kijken hoe ik het beste uit mezelf kon halen, nu met de diagnose ging dat in elk geval. Ik moest me al snel melden bij het UWV en daar werd me gezegd dat ik duidelijk niet in staat was om te werken “kom over 3 maanden maar eens terug”… en daar sta je dan.
Na 10 jaar in de thuiszorg te hebben gewerkt ben ik daar ne 1 jaar ziektewet met een burnout met ontslag gegaan, vervolgens via een IRO traject op een callcenter terecht gekomen wat tot mijn grote verbazing best leuk werk was maar te onduidelijk en teveel mensen, prikkels. Van daaruit ben ik gaan zoeken en kwam ik bij een bezorgservice uit, dat leek me ideaal, solitair werk. Helaas was ook daar teveel onduidelijkheden en een gebrek aan structuur brak me op. Na 3 maanden ging ik een weekje weg, na die week en ik in de ziektewet beland en daar zit ik nu nog steeds in.
In die periode ging ik op onderzoek uit en kwam zo op Asperger uit, dat moest het in mijn ogen zijn, na een vrij lang traject bleek dat inderdaad te kloppen. En wat me in eerste instantie de oplossing leek, de diagnose bleek dat pas het begin te zijn.
Wat me in die tijd wel opviel was dat ik het aan de ene kant zwaar vond het hele diagnose straject, alle onderzoeken en kijken naar op welke punten je anders bent dan gemiddeld.
En ik was voorbereid op weer een burnout of depressie maar die bleven uit. Al snel kwam ik tot de ontdekking dat dat door mijn hond kwam. Ik heb vroeger altijd honden gehad, toen ik op mijn 19e het huis uit ging bleef het bij 2 katten.
In februari van 2010 kreeg ik Tom, en ik merkte dat het goed was voor mij, ik kreeg weer een dag/nacht ritme, ik kwam weer buiten, ik sprak weer mensen dat alles zorgde ervoor dat ik niet wegzakte in het zwarte deel van mijn hoofd (depressie) maar dat ik in het ergste geval bleef hangen langs de kant, beetje grijs af en toe een zwart randje maar helemaal zwart werd het niet.
Daar zag ik de oplossing, mijn hondje, hulphond. Ik heb er over nagedacht en alle stichtingen benaderd die ik kon vinden maar op 1 na, De Click, konden ze me allemaal niet verder helpen op 1 na, die wilde graag helpen maar die gaf aan dat het qua financiën moeilijk lag. Aangezien ons zorgstelsel vind dat je een autismehond na je 16e niet meer nodig hebt moet er privé geld verzameld worden. En veel….
In november benaderde ik de stichting en ze zou gaan kijken of het zou lukken, ondertussen had ik op een forum verteld over mijn plannen en 2 andere dames waren net zo enthousiast als ik. In februari kregen we bericht dat het door zou gaan. We zouden les krijgen met zijn 3en in april en mei zou het gaan gebeuren.
Het was nog even spannend want de 1e les zouden de honden ook een soort van gekeurd worden maar gelukkig werden alle 3 de honden goed bevonden en konden we van start. In eerste instantie ging het om de gewone gedragsregels zodat als we de hond meenemen naar bijvoorbeeld de bioscoop dat ze zich wel netjes gedragen. Later konden we ook specifiekere dingen aanleren, zo heeft Tom nu geleerd dat als ik stil ga staan hij recht voor mij gaat zitten zodat mensen niet te dicht bij mij in de buurt komen. Verder wil ik hem gaan leren dat hij mij weghaalt als een bepaalde omgeving te druk word, nu merkt hij dat wel en hij geeft aan dat de omgeving druk is wat al heel fijn is. Op die momenten kan ik dan zelf even beoordelen of het nog te doen is of dat het inderdaad teveel is en ik beter weg kan gaan.
Een andere bijkomstigheid is ook dat ik nu geen lege momenten meer in mijn dag heb, een redelijk bekend fenomeen bij ASS-ers is de zogenoemde “kliertijd” tijd die niet ingevuld is met een duidelijk doel waardoor mensen inwendig onrustig worden. Voorheen had ik daar ook last van, nu niet meer, als ik kliertijd heb sleep ik Tom mee naar buiten en gaan we gewoon een stuk lopen, of specifiek op dingen trainen. Altijd wat te doen.
In november 2010 viel ook nog de diagnose ADHD en toen voelde het als compleet, ook het UWV zag nu in dat het menens was en liet me tussen de regels door weten dat ik eigenlijk afgekeurd was voor mijn laatste baan dus eigenlijk de volle 2 jaar in de ziektewet zou zitten. In de tussentijd kon ik wel alvast gaan kijken wat mijn mogelijkheden waren. Zo ben ik via een aantal omwegen uitgekomen bij Weer Werk. Inmiddels zijn we dus bij WeerWerk gestart en daar hoop ik er in het komende jaar achter te komen wat mijn grenzen en mogelijkheden zijn, kijken wat het meest maximale is wat ik kan bereiken. En ik heb echt nog geen idee waar dat schip gaat stranden, tot nu toe is het al een hele uitdaging gewoon aanwezig te zijn.
Tom en ik zijn nu 2 ochtenden per week aanwezig. Ik probeer mezelf nuttig te maken en Tom is mijn trouwe metgezel, hij bevind zich standaard in een cirkel van zeg 2 meter om mij heen en ligt daar wat op een snoepje te knagen en mijn aandacht wat in het hier en nu te houden.
Nu is het bijna juli 2011 en ben ik een jaar na de diagnose, sommige dingen gaan beter, andere minder. Al met al is het een zware tijd geweest, en nog steeds, ik loop tegen nog steeds dezelfde dingen aan als ik al mijn hele leven doe maar nu kan ik ze in elk geval plaatsen, ik snap waar het vandaan komt. Zo leerde ik dat wat ik altijd mijn wazige dagen noemde eigenlijk derealisatie is, dat houd in dat als ik teveel stress ervaar mijn hoofd eigenlijk vakantie neemt en mijn lijf stelselmatig door draait. Het gevoel dat je er niet helemaal in jezelf zit, je reageert vertraagd en in mijn geval vervormen beeld en geluid ook nog eens. Ik was er altijd bang van, nu vind ik het nog steeds niet fijn maar het scheelt al een berg dat ik nu weet wat het is en dat er verder niks engs gebeurd maar dat het gewoon maar mijn rare hoofd is die dwars doet.
De stichting waar Tom en ik zijn opgeleid heet hulphondenschool de CLiCK, zij hebben door middel van sponsoring genoeg geld verzameld om mij en mijn 2 mede cursisten op te leiden. Helaas is het niet voor iedereen mogelijk om deze opleiding te volgen omdat er geen vergoedingen voor zijn…